RAAK Talentbegeleiding

Vandaag hoorde ik dat Niek niet geslaagd is voor zijn havo-examen. En eerlijk? Dat doet pijn. Niet omdat hij het niveau niet aankan. Dat was nooit het probleem. Ik heb de afgelopen jaren gezien hoeveel intelligentie, doorzettingsvermogen en veerkracht deze jongen heeft. Niek bikkelde. Keer op keer. Terwijl veel mensen alleen naar de cijfers kijken, heb ik gezien wat er achter die cijfers schuilging. Want het probleem zat nooit in zijn capaciteiten. Het probleem zat in iets wat veel basaler...

Er zijn zinnen die je zegt zonder er bij na te denken. "Doe eens normaal." Of: "Je denkt ook altijd te veel." Of de verzuchting die eruitslipt als je kind weer vastloopt op iets wat andere kinderen moeiteloos lijkt te gaan: "Waarom maak je het jezelf toch altijd zo moeilijk?" Je zegt het niet met slechte bedoelingen. Integendeel. Je zegt het omdat je het niet meer weet. Omdat je kind zo intens is, zo anders reageert, zo moeilijk te peilen is en jij gewoon hoopt dat het iets rustiger wordt....

“Hij kan het makkelijk… maar het komt er niet uit.” Het is een zin die je vaak hoort, en ergens voelt hij niet helemaal eerlijk. Want als je goed kijkt, zie je geen kind dat niets doet. Je ziet een kind dat stilvalt. Alsof er iets blokkeert op het moment dat het van denken naar doen moet gaan. Ik leg het vaak zo uit: je hebt te maken met een razendsnelle computer, maar een trage printer. In het hoofd gebeurt alles tegelijk. Ideeën, verbanden, oplossingen: het ene nog sneller dan het andere....