All Posts

"Mijn kind heeft zoveel potentie, maar het komt er niet uit." "Op school gaat het steeds mis." "Hij heeft geen vrienden." "Ze voelt zich anders." Herkenbaar? Dan weet je ook hoe het voelt om vooral de buitenkant te zien. Een jongere die zich terugtrekt. Die de discussie aangaat. Die zich verveelt. Die alles perfectioneert. Die zich juist voortdurend aanpast. Of die ontploft om iets wat voor een ander een kleinigheid lijkt. Dat gedrag is bijna nooit het echte probleem. Onder d

Of... kan hij eigenlijk niet meer? Je puber wil niet leren. Je hebt het geprobeerd. Aanmoedigen, plannen maken, belonen, straffen, gesprekken voeren aan de keukentafel die eindigen in stilte of ruzie. En toch: het huiswerk blijft liggen, de motivatie lijkt weg, en jij voelt je machteloos. Misschien denk je: hij is gewoon lui. Of: hij interesseert zich nergens meer voor. Maar wat als motivatie niet het probleem is? Wat als er iets onder zit, dat veel dieper gaat dan zin of gee

Mijn kind lijkt kortsluiting in zijn hoofd te hebben. Wat gebeurt er eigenlijk? Je stelt een simpele vraag. Of je zegt iets waar je kind gisteren nog vrolijk op reageerde. En vandaag klapt hij dicht. Of ontploft. Of staart je aan alsof je een andere taal spreekt. Je denkt: wat gebeurt hier nou? Het lijkt wel kortsluiting in zijn hoofd. Je hebt gelijk. Het is kortsluiting. Alleen niet in de betekenis die je misschien denkt. Wat ouders zien Je herkent het vast wel. Je kind loop

Je roept hem. Nog een keer. En nog een keer. Maar hij komt zijn bed niet uit. Wat begint als weerstand wordt langzaam een dagelijks gevecht. De gesprekken die je probeert eindigen in discussies. Hij heeft smoesjes, redenen, argumenten. En jij staat erbij met je jas al aan, want jouw deadline om het huis uit te gaan nadert ook. Dus op een gegeven moment geef je toe. Je pakt je telefoon en belt naar school. "Hij is ziek vandaag." Niet omdat je dat gelooft. Maar omdat je geen an

Soms zijn de belangrijkste lessen over begeleiding niet te vinden in boeken, opleidingen of theorieën. Soms staan ze gewoon in de wei. In 2017 kochten wij Summer. Een paard van bijna acht jaar oud met een verleden dat zichtbaar op haar lichaam geschreven stond :littekens, beschadigingen, plekken waar het leven zijn sporen had achtergelaten. Maar de grootste littekens zaten niet aan de buitenkant. Ze had moeite met vertrouwen. Ze deed haar best, dat zag je, maar hield mensen o

Soms voelt het alsof ik weer in mijn dagboek schrijf. Alsof ik terugga naar dat meisje van vroeger, de jongste van drie, die eigenlijk nooit helemaal haar plek leek te vinden. Mijn zussen hadden allebei iets stevigs, iets vanzelfsprekends. De één ouder en wat verder weg, de ander dichtbij, stoer en goed in leren. En ik zat daar een beetje tussenin. Slim, dat ook, maar vooral gevoelig. Alles kwam binnen. Emoties gingen niet in kleine golfjes, maar in volle golven die elkaar in

Vandaag hoorde ik dat Niek niet geslaagd is voor zijn havo-examen. En eerlijk? Dat doet pijn. Niet omdat hij het niveau niet aankan. Dat was nooit het probleem. Ik heb de afgelopen jaren gezien hoeveel intelligentie, doorzettingsvermogen en veerkracht deze jongen heeft. Niek bikkelde. Keer op keer. Terwijl veel mensen alleen naar de cijfers kijken, heb ik gezien wat er achter die cijfers schuilging. Want het probleem zat nooit in zijn capaciteiten. Het probleem zat in iets wa

Er zijn zinnen die je zegt zonder er bij na te denken. "Doe eens normaal." Of: "Je denkt ook altijd te veel." Of de verzuchting die eruitslipt als je kind weer vastloopt op iets wat andere kinderen moeiteloos lijkt te gaan: "Waarom maak je het jezelf toch altijd zo moeilijk?" Je zegt het niet met slechte bedoelingen. Integendeel. Je zegt het omdat je het niet meer weet. Omdat je kind zo intens is, zo anders reageert, zo moeilijk te peilen is en jij gewoon hoopt dat het iets

“Hij kan het makkelijk… maar het komt er niet uit.” Het is een zin die je vaak hoort, en ergens voelt hij niet helemaal eerlijk. Want als je goed kijkt, zie je geen kind dat niets doet. Je ziet een kind dat stilvalt. Alsof er iets blokkeert op het moment dat het van denken naar doen moet gaan. Ik leg het vaak zo uit: je hebt te maken met een razendsnelle computer, maar een trage printer. In het hoofd gebeurt alles tegelijk. Ideeën, verbanden, oplossingen: het ene nog sneller

“Hij is toch slim genoeg?” Het is zo’n zin die vaak wordt uitgesproken, soms hardop, soms alleen in gedachten. En ergens snap ik hem. Want je ziet een kind dat snel denkt, verbanden legt, dingen oppikt zonder uitleg. Dus dan verwacht je ook dat het vanzelf gaat. Alleen… zo werkt het niet. Ik zie het zo vaak. Thuis aan de keukentafel, waar een kind eindeloos kan praten over iets wat hem interesseert, maar volledig vastloopt op een simpele taak. Op school, waar een leerling sch

Je hebt een goede baan. Alles klopt op papier. En toch zit je daar, ergens halverwege een werkdag, en denk je: is dit het nou? Niet omdat je ondankbaar bent, maar omdat je voelt dat het niet meer stroomt. Wat ik vaak zie is dat dit moment samenvalt met iets anders. Je kind loopt vast. En terwijl je hem probeert te begrijpen, gebeurt er iets wat je niet had verwacht: je herkent jezelf. In de gevoeligheid, in het scherpe denken, in dat gevoel dat dingen anders kunnen, of missch

Hij is zó slim… maar we zijn hem kwijt.” Dat is waar zijn ouders mee binnenkwamen. Niet boos, niet gefrustreerd, maar moe. Je zag het in alles. De lange adem die al zo lang nodig is. Het zoeken, proberen, aanpassen en toch het gevoel hebben dat je je kind niet echt bereikt. Siem zat ernaast. Schouders iets naar voren, blik half afgewend. Superslim, dat zag je meteen. Maar ook leeg. Alsof er continu iets van hem gevraagd werd wat hij niet meer kon geven. Op de basisschool liep

Ze stond voor de deur van de gymzaal. Rugzak aan, armen over elkaar. "Ik doe gewoon niet mee vandaag." Ik kende Juul al een paar weken. Slim meisje. Scherp. Ze zag dingen die anderen misten. Maar elke keer als het spannend werd, deed ze een stap terug. Liever niets proberen dan het risico lopen dat het niet lukt. Dat is faalangst. Niet luiheid. Niet tegendraadsheid. Gewoon: de angst dat wat je doet niet goed genoeg is. Vermijden voelt als oplossen Het lastige van faalangst is

Jouw diepste pijn is jouw scherpste kracht Wat als alles wat je hebt meegemaakt, precies de brandstof is die de wereld nodig heeft? Dabrowski wist het al. Nu is het jouw beurt. "Pijn zet je stil, of pijn zet je in beweging. De keuze ligt, vaker dan je denkt, bij jou." De Poolse psychiater Kazimierz Dabrowski beschreef in zijn theorie van positieve desintegratie iets wat veel hoogbegaafden diep herkennen: intense ervaringen — verdriet, uitsluiting, niet begrepen worden — zijn

"Laat maar. Ik kan het toch niet." Ze zegt het luchtig, schouders op, ogen weg. Maar je ziet het wel. Die twijfel. Die spanning achter haar woorden. En jij staat erbij en denkt: waar komt dit vandaan? Maak kennis met Juul. Slim, snel, niet op haar mondje gevallen. Ze zegt wat ze denkt, altijd. En precies daar wringt het. Want Juul denkt groter dan de meeste kinderen. Ideeën die nergens in een vakje passen. Oplossingen waar niemand op komt. Alleen wordt dat niet altijd gewaard

Hij zit aan tafel. Boek open, pen in zijn hand. Al tien minuten. Zijn moeder kijkt hem aan. "Begin nou gewoon." Hij zucht, draait zijn ogen. En zijn moeder weet wat hij niet zegt: "Ik weet niet hoe." En daar zit precies het probleem. Op de basisschool ging alles vanzelf. Hij hoorde bij de besten van de klas, zonder plannen, zonder leren, zonder moeite. Maar nu, op de middelbare school, lijkt het alsof hij zichzelf kwijt is. Woordjes leren werd nachten stampen. Tot middernacht

Hij zat tegenover me. Schouders opgetrokken, blik naar beneden. "Er gebeurt gewoon… niks meer," zei hij. "Alsof iemand de stekker eruit trekt." Zijn moeder noemde het kortsluiting in zijn hoofd. Op school dachten ze aan motivatieproblemen. En hij zelf? Hij dacht vooral dat er iets mis was met hem. Tot je beter kijkt. In de klas zit hij stil. Te stil. De les gaat over iets wat hij allang begrijpt, of erger: iets wat hem totaal niet raakt. Geen haakje, geen uitdaging, geen enke

Dit lijkt onwil, maar dat is het vaak niet. Lees wat er écht speelt als je kind niks doet en waarom druk zetten juist averechts werkt.

Mijn kind wil niks meer (en ik herken haar niet meer) Ze zit aan tafel, maar het voelt alsof ze er niet meer echt is. Waar ze eerst vertelde over haar dag, grapjes maakte en overal iets van vond, blijft het nu bij korte antwoorden. “Hoe was het op school?” vraag je. “Gewoon,” zegt ze. En daarmee is het gesprek klaar. Je voelt dat er iets veranderd is. Niet ineens, maar geleidelijk. Alsof ze steeds een stukje verder bij je vandaan is komen te staan. Je probeert contact te make

Er komt een moment in veel mensenlevens waarop je voelt: ik leef, maar niet écht als mezelf. Je doet je best, je zorgt voor anderen, je presteert, je lacht, maar diep vanbinnen is er een zachte, soms bijna onhoorbare stem die zegt: "Waar ben ík eigenlijk gebleven?" Alsof je verloren bent in de mist. Die stem komt uit het hart van zelfverlating. Wat is zelfverlating? Zelfverlating is het proces waarin we, vaak onbewust, het contact met onze eigen gevoelens, grenzen en behoeft