School & leren

"Laat maar. Ik kan het toch niet." Ze zegt het luchtig, schouders op, ogen weg. Maar je ziet het wel. Die twijfel. Die spanning achter haar woorden. En jij staat erbij en denkt: waar komt dit vandaan? Maak kennis met Juul. Slim, snel, niet op haar mondje gevallen. Ze zegt wat ze denkt, altijd. En precies daar wringt het. Want Juul denkt groter dan de meeste kinderen. Ideeën die nergens in een vakje passen. Oplossingen waar niemand op komt. Alleen wordt dat niet altijd gewaard

Hij zit aan tafel. Boek open, pen in zijn hand. Al tien minuten. Zijn moeder kijkt hem aan. "Begin nou gewoon." Hij zucht, draait zijn ogen. En zijn moeder weet wat hij niet zegt: "Ik weet niet hoe." En daar zit precies het probleem. Op de basisschool ging alles vanzelf. Hij hoorde bij de besten van de klas, zonder plannen, zonder leren, zonder moeite. Maar nu, op de middelbare school, lijkt het alsof hij zichzelf kwijt is. Woordjes leren werd nachten stampen. Tot middernacht

Hij zat tegenover me. Schouders opgetrokken, blik naar beneden. "Er gebeurt gewoon… niks meer," zei hij. "Alsof iemand de stekker eruit trekt." Zijn moeder noemde het kortsluiting in zijn hoofd. Op school dachten ze aan motivatieproblemen. En hij zelf? Hij dacht vooral dat er iets mis was met hem. Tot je beter kijkt. In de klas zit hij stil. Te stil. De les gaat over iets wat hij allang begrijpt, of erger: iets wat hem totaal niet raakt. Geen haakje, geen uitdaging, geen enke

Mitch (15) had alles mee. Hij was slim, had een talent voor wiskunde en voetbal, en werd door docenten omschreven als iemand met potentie. Maar er was een probleem: Mitch had totaal geen motivatie. Huiswerk bleef liggen, op trainingen liep hij ongeïnteresseerd rond, en op school botste hij steeds vaker met leraren. Zijn ouders maakten zich zorgen en de school wist niet goed hoe ze hem moesten bereiken. Totdat een docent met een verrassend voorstel kwam: boksen. Mitch vond he

Afgelopen week luisterde ik naar een podcast van Jelle Jolles. Over de ontwikkeling van het puberbrein. Of eigenlijk moet ik zeggen: adolescenten. Daar zit blijkbaar een verschil in, en wetenschappelijk past adolescent nu eenmaal beter. Ik vond het interessant omdat ik bezig ben met mijn praktijkgericht onderzoek bij Novilo talentbegeleider en ik wilde de inzichten koppelen aan de kennis die ik nu heb over talentbegeleiding en hoogsensitiviteit. Een adolescent is iemand tusse

Ken je dat? De vakantie is weer voorbij. Gisteren heb je al je mail gecheckt of, als je nog naar school gaat, je rooster bekeken. Vandaag start dan weer het leven van werken. Hoe hou je de positieve gewoontes van de vakantie in stand en ga je weer vol energie aan de slag? In dit blog deel ik 10 tips met je om de energie weer te pakken en vooral om deze vast te houden. Tip 1: Blijf fijne vakantiegewoontes zoals lezen en bewegen gewoon doen In de vakantie was je goed bezig. Je

Al jaren probeer ik mijn zoon zijn passie te laten ontdekken. Als puber is hij die kwijt. Ik, moeder en professional, vind het belangrijk dat hij weet waar hij blij van wordt. Dat hij nieuwsgierig en vol energie ’s morgens opstaat en aan zijn dag gaat beginnen. Maar helaas, mijn zoon, mijn mooie, lieve jongen, is al jaren op slot, oftewel: wegens verbouwing gesloten. Als kind had hij veel hobby’s die vooral te maken hadden met dieren: hij genoot van honden, snorkelen, paardri

De gouden weken en groepsvorming Ik weet het nog goed, ik kon intens genieten van het inrichten van mijn lokaal. De pas geboende vloer, geen stof meer op de vensterbanken, alle spullen netjes in de kast, potloden geslepen en nieuwe spulletjes aangeschaft om een gezellige sfeer in het lokaal te creëren. Maar de echte gezelligheid komt pas als de kinderen er zijn. Verwachtingsvolle snoetjes op de eerste dag, wie ben jij juf? En mijn nieuwsgierigheid deed daar niks voor onder. H

Misschien heb jij hem ook thuis zitten, de puber die niet weet wat hij wil, geen zin heeft in school en moeite heeft om te beginnen aan dingen waarvan hij nu het nut niet inziet. Lekker luieren op de bank met zijn mobieltje of gamend zijn tijd doorkomen, zonder ook maar enige aanstalten te maken om te beginnen aan schoolwerk. Nu ik dit schrijf, zit de schoolvakantie er bijna op en ik merk aan mijn twee puberzonen dat ze het moeilijk vinden om de stap in de “echte” wereld weer

Het is een gewone werkdag en toch zit ik thuis. De coronacrisis heeft ervoor gezorgd dat ik niet naar mijn werk kan. Alle leerlingen werken thuis aan hun laptop. Mijn jongens ook. Het is een beetje zoeken naar een goede modus, ik moet beschikbaar zijn voor eventuele vragen rondom het werk dat zij moeten maken, en tegelijkertijd moet ik ook de leerlingen coachen met wie ik een afspraak heb. Ik besluit via Teams te bellen met een jongen uit groep 6. Met hem ga ik op zoek naar z