talentbegeleiding

Soms voelt het alsof ik weer in mijn dagboek schrijf. Alsof ik terugga naar dat meisje van vroeger, de jongste van drie, die eigenlijk nooit helemaal haar plek leek te vinden. Mijn zussen hadden allebei iets stevigs, iets vanzelfsprekends. De één ouder en wat verder weg, de ander dichtbij, stoer en goed in leren. En ik zat daar een beetje tussenin. Slim, dat ook, maar vooral gevoelig. Alles kwam binnen. Emoties gingen niet in kleine golfjes, maar in volle golven die elkaar in

“Hij kan het makkelijk… maar het komt er niet uit.” Het is een zin die je vaak hoort, en ergens voelt hij niet helemaal eerlijk. Want als je goed kijkt, zie je geen kind dat niets doet. Je ziet een kind dat stilvalt. Alsof er iets blokkeert op het moment dat het van denken naar doen moet gaan. Ik leg het vaak zo uit: je hebt te maken met een razendsnelle computer, maar een trage printer. In het hoofd gebeurt alles tegelijk. Ideeën, verbanden, oplossingen: het ene nog sneller

“Hij is toch slim genoeg?” Het is zo’n zin die vaak wordt uitgesproken, soms hardop, soms alleen in gedachten. En ergens snap ik hem. Want je ziet een kind dat snel denkt, verbanden legt, dingen oppikt zonder uitleg. Dus dan verwacht je ook dat het vanzelf gaat. Alleen… zo werkt het niet. Ik zie het zo vaak. Thuis aan de keukentafel, waar een kind eindeloos kan praten over iets wat hem interesseert, maar volledig vastloopt op een simpele taak. Op school, waar een leerling sch

Hij is zó slim… maar we zijn hem kwijt.” Dat is waar zijn ouders mee binnenkwamen. Niet boos, niet gefrustreerd, maar moe. Je zag het in alles. De lange adem die al zo lang nodig is. Het zoeken, proberen, aanpassen en toch het gevoel hebben dat je je kind niet echt bereikt. Siem zat ernaast. Schouders iets naar voren, blik half afgewend. Superslim, dat zag je meteen. Maar ook leeg. Alsof er continu iets van hem gevraagd werd wat hij niet meer kon geven. Op de basisschool liep

Jouw diepste pijn is jouw scherpste kracht Wat als alles wat je hebt meegemaakt, precies de brandstof is die de wereld nodig heeft? Dabrowski wist het al. Nu is het jouw beurt. "Pijn zet je stil, of pijn zet je in beweging. De keuze ligt, vaker dan je denkt, bij jou." De Poolse psychiater Kazimierz Dabrowski beschreef in zijn theorie van positieve desintegratie iets wat veel hoogbegaafden diep herkennen: intense ervaringen — verdriet, uitsluiting, niet begrepen worden — zijn

"Laat maar. Ik kan het toch niet." Ze zegt het luchtig, schouders op, ogen weg. Maar je ziet het wel. Die twijfel. Die spanning achter haar woorden. En jij staat erbij en denkt: waar komt dit vandaan? Maak kennis met Juul. Slim, snel, niet op haar mondje gevallen. Ze zegt wat ze denkt, altijd. En precies daar wringt het. Want Juul denkt groter dan de meeste kinderen. Ideeën die nergens in een vakje passen. Oplossingen waar niemand op komt. Alleen wordt dat niet altijd gewaard

Puur, eerlijk en oprecht. Het zijn drie woorden die ik regelmatig als tinteling voel tijdens een gesprek met een van mijn coachkids. Kinderen komen om verschillende redenen bij mij. Maar altijd vanwege gedragsproblemen. Maar ik vraag me toch echt af of het probleem het gedrag is, of de manier waarop wij als volwassene omgaan met onze kinderen. Tijdens de coaching maken we veel plezier. Er wordt veel gelachen, geknutseld en gespeeld. Spel: van een sportief spel, met of zonder.

Zo, daar ging ik dan. Mijn eerste dag als zzp' er op een school in de brainport regio. Vol verwachting ging ik deze dag besteden aan kennismaken, verwachtingen van de leerlingen helder krijgen, talenten ontdekken en vooral veel tijd besteden aan een echte ontmoeting. Een gesprek is me bijgebleven. Een groepje jongens uit groep 8 stapt mijn lokaal binnen. Het zijn stuk voor stuk leuke, intelligente kinderen. Tijdens de schateiland expeditie komen we heel veel nieuwe begrippen

Al jaren probeer ik mijn zoon zijn passie te laten ontdekken. Als puber is hij die kwijt. Ik, moeder en professional, vind het belangrijk dat hij weet waar hij blij van wordt. Dat hij nieuwsgierig en vol energie ’s morgens opstaat en aan zijn dag gaat beginnen. Maar helaas, mijn zoon, mijn mooie, lieve jongen, is al jaren op slot, oftewel: wegens verbouwing gesloten. Als kind had hij veel hobby’s die vooral te maken hadden met dieren: hij genoot van honden, snorkelen, paardri

Misschien heb jij hem ook thuis zitten, de puber die niet weet wat hij wil, geen zin heeft in school en moeite heeft om te beginnen aan dingen waarvan hij nu het nut niet inziet. Lekker luieren op de bank met zijn mobieltje of gamend zijn tijd doorkomen, zonder ook maar enige aanstalten te maken om te beginnen aan schoolwerk. Nu ik dit schrijf, zit de schoolvakantie er bijna op en ik merk aan mijn twee puberzonen dat ze het moeilijk vinden om de stap in de “echte” wereld weer