Mijn kind loopt vast

Jouw diepste pijn is jouw scherpste kracht Wat als alles wat je hebt meegemaakt, precies de brandstof is die de wereld nodig heeft? Dabrowski wist het al. Nu is het jouw beurt. "Pijn zet je stil, of pijn zet je in beweging. De keuze ligt, vaker dan je denkt, bij jou." De Poolse psychiater Kazimierz Dabrowski beschreef in zijn theorie van positieve desintegratie iets wat veel hoogbegaafden diep herkennen: intense ervaringen — verdriet, uitsluiting, niet begrepen worden — zijn

Hij zit aan tafel. Boek open, pen in zijn hand. Al tien minuten. Zijn moeder kijkt hem aan. "Begin nou gewoon." Hij zucht, draait zijn ogen. En zijn moeder weet wat hij niet zegt: "Ik weet niet hoe." En daar zit precies het probleem. Op de basisschool ging alles vanzelf. Hij hoorde bij de besten van de klas, zonder plannen, zonder leren, zonder moeite. Maar nu, op de middelbare school, lijkt het alsof hij zichzelf kwijt is. Woordjes leren werd nachten stampen. Tot middernacht

Hij zat tegenover me. Schouders opgetrokken, blik naar beneden. "Er gebeurt gewoon… niks meer," zei hij. "Alsof iemand de stekker eruit trekt." Zijn moeder noemde het kortsluiting in zijn hoofd. Op school dachten ze aan motivatieproblemen. En hij zelf? Hij dacht vooral dat er iets mis was met hem. Tot je beter kijkt. In de klas zit hij stil. Te stil. De les gaat over iets wat hij allang begrijpt, of erger: iets wat hem totaal niet raakt. Geen haakje, geen uitdaging, geen enke

Mijn kind wil niks meer (en ik herken haar niet meer) Ze zit aan tafel, maar het voelt alsof ze er niet meer echt is. Waar ze eerst vertelde over haar dag, grapjes maakte en overal iets van vond, blijft het nu bij korte antwoorden. “Hoe was het op school?” vraag je. “Gewoon,” zegt ze. En daarmee is het gesprek klaar. Je voelt dat er iets veranderd is. Niet ineens, maar geleidelijk. Alsof ze steeds een stukje verder bij je vandaan is komen te staan. Je probeert contact te make

Mitch (15) had alles mee. Hij was slim, had een talent voor wiskunde en voetbal, en werd door docenten omschreven als iemand met potentie. Maar er was een probleem: Mitch had totaal geen motivatie. Huiswerk bleef liggen, op trainingen liep hij ongeïnteresseerd rond, en op school botste hij steeds vaker met leraren. Zijn ouders maakten zich zorgen en de school wist niet goed hoe ze hem moesten bereiken. Totdat een docent met een verrassend voorstel kwam: boksen. Mitch vond he

Lucas is 17, slim, ambitieus en altijd onderweg naar het volgende doel. Als begaafde leerling viel hij al jong op: hoge cijfers, indrukwekkende presentaties en altijd de beste willen zijn. Zijn docenten noemden hem een “voorbeeldleerling”, zijn ouders waren trots, en zijn vrienden zagen hem als iemand die alles onder controle had. Maar achter het succesverhaal van Lucas ging een ander verhaal schuil. De druk van perfectie Hij zit nu in het laatste jaar van de middelbare scho

Al jaren probeer ik mijn zoon zijn passie te laten ontdekken. Als puber is hij die kwijt. Ik, moeder en professional, vind het belangrijk dat hij weet waar hij blij van wordt. Dat hij nieuwsgierig en vol energie ’s morgens opstaat en aan zijn dag gaat beginnen. Maar helaas, mijn zoon, mijn mooie, lieve jongen, is al jaren op slot, oftewel: wegens verbouwing gesloten. Als kind had hij veel hobby’s die vooral te maken hadden met dieren: hij genoot van honden, snorkelen, paardri