Mijn kind heeft kortsluiting in zijn hoofd

Hij zat tegenover me. Schouders opgetrokken, blik naar beneden. "Er gebeurt gewoon… niks meer," zei hij. "Alsof iemand de stekker eruit trekt."

Zijn moeder noemde het kortsluiting in zijn hoofd. Op school dachten ze aan motivatieproblemen. En hij zelf? Hij dacht vooral dat er iets mis was met hem.

Tot je beter kijkt.

In de klas zit hij stil. Te stil. De les gaat over iets wat hij allang begrijpt, of erger: iets wat hem totaal niet raakt. Geen haakje, geen uitdaging, geen enkele reden om aan te haken. Ondertussen gebeurt er van alles om hem heen. Stoelen die schuiven, fluisterende klasgenoten, sociale spelregels die nergens staan maar alles bepalen. Van binnen loopt het op. Niet omdat het te moeilijk is, maar omdat het nergens landt. Cognitief onderprikkeld, sociaal overprikkeld. En precies daar ontstaat die kortsluiting.

Wat je van buiten ziet: een jongen die afhaakt, niet meer reageert, soms ontploft en soms volledig bevriest. Wat er echt gebeurt: een systeem dat te lang te veel signalen heeft genegeerd.

Want dit zijn vaak geen luie jongeren. Dit zijn getalenteerde, vaak hoogbegaafde jongeren die haarfijn aanvoelen wat klopt en wat niet. Ze zien sneller, denken sneller, voelen dieper. Maar krijgen zelden uitgelegd wat er in henzelf gebeurt. Dus zoeken ze zelf verklaringen, en komen dan vaak op de verkeerde conclusie uit: ik doe het niet goed.

Bij Raak zien we dit dagelijks. Jongeren die vastlopen, die die kortsluiting ervaren, die zich niet gezien voelen terwijl ze juist zoveel zien. We beginnen niet met oplossingen. We beginnen met contact , echt contact. We leggen uit wat er gebeurt in hun hoofd en lichaam. Waarom die spanning oploopt. Waarom ze soms niks meer kunnen. En dan gaan we bewegen, niet als trucje, maar om weer te leren voelen. Waar begint het? Waar geeft het lichaam de eerste signalen? Wat gebeurt er vlak vóór die kortsluiting? Want daar zit de sleutel.

En langzaam zie je het veranderen. Niet omdat school ineens perfect is, maar omdat zij zichzelf beginnen te begrijpen. En dat verandert alles.

Herken je dit? Bij je kind, of misschien bij jezelf? Je hoeft hier niet alleen doorheen. Neem gerust contact op, we kijken met je mee.